Verandering
Mijn werk is de afgelopen jaren langzaam veranderd.
Wat ooit begon als een bijberoep, waarin ik gepersonaliseerde lijnportretten maakte met 3D-print, is stilaan een andere richting uitgegaan.
Ik merkte dat ik steeds meer bezig was met wat anderen graag wilden en van mij verwachtten. Dat was op zich heel goed, want ik heb er veel uit geleerd en met plezier aan gewerkt.
Maar ondertussen begon ik ook te voelen dat ik iets meer vanuit mezelf wilde maken.
Langzaam groeide daarom de behoefte om opnieuw te ontdekken wat mij écht aanspreekt en waar ik zelf naartoe wil met mijn werk.
De keuze voor staal
Staal voelde niet als een nieuw materiaal, maar als een logische volgende stap.
Met lassen, slijpen en buigen krijgen de lijnen letterlijk ruimte.
Waar een lijn vroeger op een scherm of papier bleef, ontstaat nu een lijn die je vanuit verschillende kanten kunt ervaren.
Het materiaal heeft gewicht, spanning en aanwezigheid.
Het gezicht als symbool
Ik vertrek nog altijd vanuit het gezicht, maar niet meer als portret van één persoon.
Een gezicht vertelt voor mij meer dan alleen hoe iemand eruitziet. Het doet me denken aan gevoelens, aan mensen die we ontmoeten en aan herinneringen die we met ons meedragen.
Ik hoop vooral dat mijn werk iemand even laat kijken en misschien iets herkenbaars oproept. Meer hoeft het voor mij eigenlijk niet te zijn.
De bewuste staalkeuze
Mijn liefde voor staal is ontstaan op een van de stilste en spannendste dagen uit ons leven - de dag dat mijn vrouw werd geopereerd aan borstkanker.
Om die dag houvast te hebben, liet ik haar silhouet dezelfde dag van de operatie uitsnijden uit een stalen plaat.
Eén beeld hielden we dicht bij ons, het andere schonken we aan een organisatie.
Staal is voor mij sindsdien niet zomaar een koud metaal.
Het staat voor mij gelijk met veerkracht, voor overleving en voor de houvast in moeilijke tijden.
Reactie plaatsen
Reacties
Vanaf het eerste gesprek voelde ik een bijzondere klik met Steve, met zijn manier van kijken, luisteren en creëren. Het was een heel aangenaam en open gesprek, waarin ik het gevoel had dat er niet alleen geluisterd werd naar wat ik vertelde, maar ook naar wat er achter mijn woorden zat.
Ik vind het heel bijzonder om deel te mogen uitmaken van Achter het gezicht. Tegelijk ben ik enorm benieuwd naar wat Steve vanuit mijn verhaal zal zien en hoe hij dat uiteindelijk zal vertalen naar een beeld. Net dat vind ik zo mooi aan kunst: een maker kan in een verhaal soms dingen zien en voelbaar maken die je zelf niet letterlijk hebt uitgesproken.
Hoewel ik nog geen idee heb hoe mijn beeld er uiteindelijk zal uitzien, merk ik dat ik daar verrassend veel vertrouwen in heb. Misschien juist door die eerste ontmoeting. Ik kijk er dan ook heel erg naar uit om niet alleen het uiteindelijke beeld te ontdekken, maar ook het artistieke proces en de weg ernaartoe te mogen volgen.