Midden in het weekend

Soms hoeft er eigenlijk niet zoveel te gebeuren.

Even de werkbank laten voor wat ze is, een beetje rond rommelen, iets drinken, wat nadenken… en vooral genieten van het feit dat het weekend er gewoon even is.

Geen grote plannen, geen haast.
Gewoon een rustig moment tussen alles door.

En misschien zijn dat uiteindelijk wel de momenten die je het meest bijblijven. ☕️

Fijn weekend iedereen!

03/10/26

Een nieuw verhaal…

De werkbank is misschien even stil, maar het volgende verhaal dient zich alweer aan.

Op 12 oktober wacht er een nieuwe ontmoeting.
Deze keer met ...

Een ontmoeting om te luisteren. Om stil te staan bij haar verhaal, bij wat zichtbaar is en misschien ook bij wat zich wat meer achter de buitenkant bevindt.

Want vaak zijn het juist de woorden, de kleine dingen en de momenten die blijven hangen.

Die iets in beweging zetten. Die nieuwe lijnen laten ontstaan.

Ik ben benieuwd naar wat deze ontmoeting zal brengen.
Welk verhaal ik mee naar huis neem.
En misschien… welke lijnen er uiteindelijk hun weg zullen vinden naar het staal.

12 oktober. Een nieuwe ontmoeting. Een nieuw verhaal.

Wordt vervolgd…

03/10/26 in de vroege morgen...

Onderweg naar een nieuwe ontmoeting…

Vandaag ook nog wat inkopen gedaan. Geen toevallige boodschappen, maar materiaal en hulpmiddelen om het staal wat makkelijker te kunnen bewerken.

Want achter elke ontmoeting zit ook een stukje voorbereiding. Het staal vraagt zijn eigen aandacht, kracht en geduld. En het helpt het om het juiste gereedschap in handen te hebben om een idee ook werkelijk vorm te kunnen geven.

29/09/26

Bezorgmoment

Gisteren mocht ik het beeld bij Nele gaan bezorgen.

Het was echt een bijzonder moment.

Alles werd rustig uitgepakt en voorlopig klaargezet op een mooi tafeltje, tegen een mooi licht geverfde muur. En daar stond het dan… ineens werd het beeld echt.

Nele werd even stil.

Ik vertelde haar waarom ik het beeld zo gemaakt had, wat er achter de vormen en lijnen zat en welk verhaal ik erin had proberen te leggen.

En toen viel alles een beetje samen. Het beeld, het verhaal en het moment waarop het bij haar terechtkwam.

De plaats waar het uiteindelijk komt te staan, kan nog veranderen. Maar dat is eigenlijk ook mooi. Het beeld heeft nu zijn weg naar Nele gevonden en mag daar verder deel worden van haar verhaal.

Dat zijn van die momenten die je bijblijven.

Want op de werkbank ben je nog bezig met staal, vormen en ideeën. Je probeert, verandert, twijfelt en zoekt tot het beeld uiteindelijk wordt wat het moet zijn.

Maar op zo’n moment zie je dat het uiteindelijk zoveel meer wordt.

Het krijgt een nieuwe eigenaar, een nieuwe omgeving en straks misschien ook een vaste plek. En een stukje van jouw verhaal gaat verder bij iemand anders.

En misschien is dát wel het mooiste aan wat ik mag maken.

Dat een verhaal niet eindigt wanneer het beeld klaar is…

maar juist verdergaat zodra het de werkbank verlaat.

25/09/26

Werkbank

De werkbank is even leeg.

Het verhaal dat hier vorm kreeg, gaat verder.

En toch kijk ik alweer naar die lege werkbank.

Want ergens wacht er alweer een nieuw verhaal.

Een nieuwe ontmoeting, een nieuw gezicht, een nieuw verhaal om naar te luisteren. Een verhaal dat misschien opnieuw blijft hangen, dat me aan het denken zet en waaruit uiteindelijk weer een paar lijnen ontstaan die hun weg vinden naar het staal.

Dat is misschien wel het mooie eraan. Elk verhaal laat iets achter, terwijl er alweer ruimte ontstaat voor het volgende.

Maar eerst nog even genieten van dit moment. Van wat er is ontstaan, van het verhaal dat verdergaat en van het feit dat de werkbank heel even leeg mag zijn.

De werkbank is leeg - het volgende verhaal wacht al.

20/09/2026

Een spannend moment...

Maandag gaat het beeld naar Nele.

Een bijzonder moment, want vanaf dan verlaat het beeld mijn handen en gaat het naar iemand voor wie het beeld gemaakt is.

Ik ben benieuwd naar haar reactie.
Naar wat ze erin zal herkennen.

Nog even wachten...

17/09/26

De basis bleef behouden, maar de rest heb ik opnieuw opgebouwd. Stap voor stap, lijn voor lijn. Steeds kijken wat er ontstaat en wat er nog ontbreekt.

Langzaam kwam het beeld steeds dichter bij wat ik in mijn hoofd had. Niet alleen hoe het eruit moest zien, maar vooral ook het gevoel dat erin moest zitten.

Dat is voor mij het mooie aan maken. Blijven proberen, aanpassen, iets toevoegen en soms ook weer weghalen. Tot je op een punt komt waarop je denkt: ja, nu klopt het.

Het was een weg van proberen, veranderen, opnieuw beginnen en soms twijfelen. Maar uiteindelijk kwam het beeld steeds meer tot leven zoals ik het voor ogen had.

Achter het gezicht heeft zijn uiteindelijke vorm gekregen. Het staal heeft zijn plek gevonden en het geheel staat nu op een mooi verweerd houten blok.

Dat houten blok vind ik zelf een mooie toevoeging. Het geeft wat warmte aan het staal en maakt het geheel voor mij af.

Van een idee op papier, naar lijnen, naar staal… en uiteindelijk naar het beeld dat er nu staat.

Achter het gezicht is klaar.

Nu mag het zijn eigen verhaal vertellen.

Wordt vervolgd…

15/09/26

Op papier staat het beeld zoals ik het voor ogen heb.

Maar in staal krijg ik het voorlopig niet zoals ik het graag zou willen. En eerlijk gezegd begint dat me wel wat bezig te houden.

Ik wil het beeld niet zomaar maken om het af te hebben. Het gevoel en de gedachte die er op papier in zitten, wil ik ook in het staal terugvinden.

Dus blijf ik zoeken, proberen en soms weer opnieuw beginnen.

Het is nog niet zover als ik had gehoopt, maar het verhaal is nog niet klaar.

Wordt vervolgd...

12/09/26

Sommige lijnen worden een beeld.

Andere niet.

Ook dat hoort bij het maken.

10/09/26

Spoedig gaan hier wat detailfoto's volgen van het reilen en zeilen van het beeld

'Achter het gezicht'

07/09/2026

Vervolg...

Het werd een bijzondere en boeiende avond, waarin ruimte was voor warme, mooie woorden, maar ook voor woorden die diep raakten en soms heel verdrietig waren. Een verhaal dat binnenkwam en nog even blijft nazinderen.

Uit die ontmoeting is een nieuwe richting ontstaan voor het volgende beeld.

Beeld 2 krijgt de titel 'Achter het gezicht'

Het ontwerp op papier is ondertussen klaar.

Een beeld dat opnieuw probeert te laten zien wat er soms achter de buitenkant schuilgaat - wat niet meteen zichtbaar is, maar wel gevoeld wordt.

Wordt vervolgd...

Binnenkort staat er een ontmoeting op de planning.

Er wordt een verhaal gedeeld dat misschien een nieuwe richting geeft aan een volgend beeld.

05/09/2026

Benieuwd...

Ik ben benieuwd wat jullie herkennen in het verhaal achter Zien Van Jij. Als je wilt, laat gerust iets achter. Ik lees het graag.

26/08/2026

Beeld 1 - "Eerste blik"

Ondertussen ben ik al even gestart met mijn eerste beeld "Eerste blik".

Het beeld stelt de geboorte voor: een eerste moment van leven, een eerste blik op de wereld.

Het werk ziet er veel ruwer uit dan een 3D-print, maar eigenlijk is dat precies wat ik voor ogen had. Dat is ook waarom ik hiermee begonnen ben: ik wilde weg van werk dat volledig uit een machine komt. Geen perfect afgewerkt resultaat uit een printer, maar iets waarin mijn eigen handen, keuzes en imperfecties zichtbaar blijven.

De schuurranden en het handgemaakte karakter zijn daarom geen fouten. Ze maken deel uit van het beeld en van het verhaal dat ik ermee wil vertellen.

Ik ben zelf erg benieuwd hoe "Eerste blik" uiteindelijk zal worden.

3/08/2026

De eerste vonk (D.)

Vandaag krijg ik mijn eerste lasles van een vriend.

Heel lang maakte ik lijnen met een computer. Vandaag leer ik hoe ik die lijnen met mijn eigen handen in staal kan zetten.

Ik weet nog niet waar dit naartoe gaat. Misschien worden de eerste lassen ruw en onvolmaakt. Maar misschien begint daar juist iets nieuws.

Wel heb ik er heel veel zin in. 

31/07/2026

Een stevige basis (K.)

Heel erg bedankt voor al het harde werk, de tijd en de inzet die je aan de oevers van de Maas hebt gegeven.

Wat mensen zien, is maar een deel van het verhaal. Achter elk resultaat staan mensen die hun handen uit de mouwen steken en mee de basis leggen.

Bedankt om daar met zoveel engagement deel van uit te maken.

door de jaren heen...

De stille kracht (B.)

Door de jaren heen ben je iemand geworden op wie ik altijd kon rekenen.

Je bent altijd jezelf gebleven en iemand bij wie ik gewoon mezelf kan zijn.

Je luisterde naar mijn ideeën, dacht mee en gaf me soms dat extra duwtje wanneer ik het nodig had.

Bedankt voor je eerlijkheid, je steun en alle momenten die we samen hebben gedeeld.

Ik ben blij dat jij deel uitmaakt van dit verhaal.